เคยงานยุ่งจนทำแทบไม่ทันไหมคะ ครูเป็นแบบนั้นประจำเลย กลุ้มใจชะมัด แต่ถึงยังไงก็ต้องทำอยู่ดี เพราะ"งาน"คือ"ความรับผิดชอบ"ของเรา
ครูต้องไปอบรมที่กรุงเทพฯตั้งสี่วัน รวมวันเดินทาง ในขณะที่มีงานอยู่ห้าล้านเจ็ดแสนหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหกร้อยห้าสิบงานรออยู่บนโต๊ะ เวลาจะเคลียร์ก็ไม่มี ครูเดินหัวฟูไปหัวฟูมาหลายวันแล้ว บางทีเวลาเรากลุ้มใจเรื่องงาน ....ก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการไปให้พ้นโต๊ะทำงานเสียบ้าง... (^_^)
เมื่อวันเสาร์ครูเข้าราชภัฏ ตั้งใจว่าต้องเข้าไปหาเด็กๆสักครู่(ใหญ่ๆ)ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม ครูดีใจนะคะที่ได้เห็นเด็กๆสนุกกับกิจกรรม และดีใจ(มาก)ที่ได้เห็นพี่ปีสามกับน้องปีสองทุกคนกำลังสนุกร่วมกัน ครูก็สนุกกับการถ่ายรูปพวกเราสุดชีวิตด้วยกล้องดิจิตอลบ้านๆที่แบ็ตกำลังจะหมดหนึ่งตัว ภาพเลยออกมาสวยแทบแย่ แต่ครูก็ดีใจที่ได้ถ่ายละ อย่างน้อยเข้าไปก็ไม่เสียเที่ยว
ครูนึกถึงคำคมนี้ทุกทีเลย....
การเข้ามาร่วมกันคือการเริ่มต้น การอยู่ร่วมกันได้คือความก้าวหน้า การทำงานร่วมกันคือความสำเร็จ
Coming together is a beginning; keeping together is progress; working together is success.
จากนั้นครูก็ต้องรีบกลับมาเคลียร์งานที่ยุ่งเป็นยุงตีกันต่อที่บ้าน เสียดายที่ไม่ได้อยู่รอดูกิจกรรมจนเสร็จ พรุ่งนี้ตอนเช้าครูต้องทำหน้าที่พิธีกรงานหนึ่ง มีการมอบเกียรติบัตรด้วย และกะไว้ว่าเสร็จแล้วหากพอมีเวลาจะไปหาเด็กๆอีกที จะได้บันทึกภาพประทับใจต่ออีกหน่อย ....บางทีความรู้สึกประทับใจก็ทำให้เรามีกำลังใจทำอะไรยากๆต่อได้อีกยืดยาว...
และครูต้องขอบคุณน้องเอกไทยปีสองที่กำลังเรียนวิชาการเขียนทุกคน เพราะเด็กๆอดทนกับครูได้จริงๆ แถมยังสามารถเรียนรู้งานทีมปฏิบัติงานได้อย่างรวดเร็วจนครูทึ่งอีกด้วย ครูเลยรู้สึกว่างานที่ยุ่งๆอยู่ตอนนี้คงไม่เป็นอุปสรรคเท่าไหร่ เพราะเรามีทีมปฏิบัติงานที่เก่งทุกทีม มอบหมายงานอะไรไปก็ทำได้ และตั้งใจทำอย่างดี เห็นแล้วครูก็หายเหนื่อยนะคะ
อาทิตย์หน้าครูไม่อยู่ ครูฝากบ้านด้วยนะคะ ต้นเดฟของครูสองต้น มีชื่อสองหนุ่มห้องหนึ่งแปะในฐานะผู้ดูแลเรียบร้อยแล้ว ห้องคอมฯหลักสูตร (ที่มีคอมฯน่าสงสารเพราะสำลักฝุ่นอยู่สองเครื่อง) ก็หายห่วง เพราะจะมีสามสาวห้องหนึ่งช่วยดูแลให้ แบบว่ามั่นใจได้ และงานของเด็กๆก็จะไม่สะดุด เพราะท่านประธานชั้นปีสอง ได้ฝากสาวน้อยห้องสามช่วยโทรฯประสานงานกับครูและเพื่อนก็ได้รับงานไปเรียบร้อยแล้ว และประสานงานกับครูได้อย่างดี มีพูดทวนซ้ำย้ำความให้ครูด้วย เก่งชะมัด สงสัยรู้ว่าครูขี้ลืม ^_^
ช่วงนี้ครูงานยุ่งจนทำแทบไม่ทันจริงๆนะคะ แต่ครูไม่เคยเสียกำลังใจเลย ทุกครั้งที่เห็นหน้าเด็กๆ ครูก็รู้ว่าครูกำลังทำอะไร และทำเพื่ออะไร ด้วยความรู้สึกประทับใจในแต่ละวัน สักวันเมื่อเด็กๆโตขึ้น และมี"งาน"(หนัก)เป็นของตัวเอง มีความรับผิดชอบ(อย่างสูง)เป็นของตัวเอง และมีความรู้สึกประทับใจในงานเป็นของตนเอง
..หลายคนก็อาจจะเข้าใจความรู้สึกยุ่งสุดฤทธิ์โดยที่ยังรู้สึกมีกำลังใจเป็นอย่างดี
...แบบที่ครูเล่าให้ฟังมาทั้งหมดนี้นะคะ... ^_^
