พี่ๆปี 4 คะ
ครูต้องขอบคุณมากที่ลูกๆไม่งอน ตอนที่ครูเตือนนะคะ โดยปกติของทุกครอบครัว เมื่อเราอยู่ที่บ้าน ผู้ใหญ่หรือคนที่โตกว่า ในครอบครัวของเราก็ต้องสอน เตือน อบรม บ่มเพาะ ให้ลูกๆในครอบครัวของเรา รู้คิด จิตใจดี มีน้ำใจ เป็นสมาชิกที่น่ารักในครอบครัว ..
..สมาชิกที่น่ารักในครอบครัว ก็จะได้เติบโตขึ้นเป็นสมาชิกที่น่ารักในสังคมต่อไป สังคมที่ประกอบด้วยคนน่ารัก รู้คิด จิตใจดี มีน้ำใจ อยู่ร่วมกันนั้น น่าจะพอมีความหวังว่าจะเป็น”สังคมที่ดี”ได้ ใช่หรือไม่ (อันนี้ครูก็นึกไปถึงวันข้างหน้านู้นอะนะคะ)
ลูกๆเอกไทย ปี 4 ซึ่งเป็นพี่คนโต กำลังจะออกจากบ้านไปเผชิญโลกกว้าง "ในนามนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย" ลูกไม่ได้ไปเฉพาะตัว แต่ลูกแบกเอาชื่อและเอาหน้าของคนทั้งครอบครัวไปด้วย และเขามีเวลารู้จักลูกแค่สองอาทิตย์ และประเมินตัวตนทั้งหมดของลูก ประเมินคุณภาพทั้งหมดของหลักสูตรเรา ในเวลาเพียงสองอาทิตย์..
....โดยที่ลูกยังไม่ได้ลงมือยืนสอนหน้าชั้น อย่างครูภาษาไทยพึงทำ ... ตามวิชาชีพของลูกด้วยซ้ำ...
ที่พวกเราใช้เวลาฝึก"ทีมปฏิบัติงาน" ร่วมกันมาตลอดสามปี เพื่อการนี้แหละจ๊ะ ขอบคุณจริงๆจากใจที่ลูกๆทุกคนให้โอกาสครูอยู่เสมอ ทุกวินาทีที่อยู่ในสายตา จนกระทั่งลับสายตา ครูจะดุ บ่น ติ เตือน อยู่อย่างนั้น จนกว่า"ทีม"จะเข้าใจ ว่า"เราเป็นใคร เรากำลังทำอะไร สิ่งที่เราทำอยู่นี้ ถูกไหมควรไหม ถ้าจะทำให้ดีกว่านี้ เราจะต้องทำอย่างไร"
และครูเชื่อว่าลูกๆทุกคนจะคิด ตรึกตรอง ใคร่ครวญ และสะท้อนย้อนคิดได้ ด้วยตัวของลูกเอง ว่าในแต่ละสถานการณ์ที่ลูกจะต้องไป”ตัดสินใจรับผิดชอบด้วยตัวตนของลูกเองทั้งหมด” ลูกจะทำอย่างไร การคิดอย่างมีวิจารณญาณ (Critical Thinking) การคิดไตร่ตรอง (Reflective Thinking) และการคิดและการตัดสินใจ (Thinking and Decision Making) จำเป็นที่สุด ก็ตอนนี้แหละลูก ..สองอาทิตย์ของการ “ฝึกตนอย่างตั้งใจ” ก็เพื่ออนาคตของลูกเอง (และแน่นอนที่สุด...เพื่ออนาคตของน้องๆด้วย)
...ขอให้โชคดีทุกคนนะลูก...^_^
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น